ADR – Czym jest i dlaczego warto znać te przepisy?

ADR-co-to-jest

ADR jest międzynarodową konwencją, która dotyczy przewozu materiałów i przedmiotów niebezpiecznych. Opracowana została we wrześniu 1957 roku w Genewie. Do końca roku 1957 podpisało ją 9 państw – Austria, Belgia, Francja, Niemcy, Włochy, Luksemburg, Holandia, Szwajcaria i Wielka Brytania. Polska ratyfikowała konwencję ADR w 1975 roku. Aktualnie konwencja obowiązuje w 52 krajach.

Od prawie 20 lat każda firma prowadząca usługi transportowe, w tym przewóz towarów niebezpiecznych ma obowiązek współpracować z tzw. doradcą ADR. Do jego zadań należy współpraca przy realizacji zapisów konwencji ADR oraz wdrażanie właściwych procedur i instrukcji z zakresu bezpieczeństwa.

ADR – Zawartość umowy

Nowelizacja umowy następuje co dwa lata, zawsze w roku nieparzystym. Od 1 stycznia do końca czerwca można stosować poprzednią wersję konwencji, od 1 lipca wchodzi w życie obligatoryjnie. Na umowę ADR składają się dwa załączniki – A i B, które są jej integralną częścią.

W załączniku A sklasyfikowano podział wszystkich niebezpiecznych materiałów na 13 klas „głównych” oraz 9 podklas. Załącznik B stanowią m.in. warunki dotyczące konstrukcji pojazdów przewożących materiały, ich wyposażenie, wymogi względem załogi oraz warunki jakie powinna spełniać  osoba przewożąca towar.

ADR – Klasy

Wspominany wyżej podział materiałów niebezpiecznych kształtuje się następująco:

  • 1 – Materiały i przedmioty wybuchowe:
    • 1.1 wybuch obejmuje praktycznie cały ładunek (wybuch masowy).
    • 1.2 zagrożenie rozrzutem.
    • 1.3 zagrożenie pożarem lub wybuchem, nie wybuchem masowym.
    • 1.4 – zagrożenie wybuchem tylko w przypadku zapalenia lub zainicjowania podczas przewozu. Generalnie dotyczą pojedynczej sztuki przesyłki i nie prowadzą do rozrzutu.
    • 1.5 – Materiały niemal niewrażliwe, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym. Minimalne kryterium jakie musi spełniać materiał w tej klasie to niewybuchanie podczas próby na działanie ognia ze źródła zewnętrznego.
    • 1.6 – Przedmioty skrajnie niewrażliwe, niestwarzające zagrożenia masowym wybuchem.
  • 2 Gazy:
    • 2.1 – Gazy palne.
    • 2.2 – Gazy niepalne, trujące
    • 2.3 – Gazy trujące.
  • 3 – Materiały ciekłe zapalne.
  • 4.1 – Materiały stałe zapalne, samoreaktywne (substancje podatne na silny rozdział egzotermiczny) oraz wybuchowe stale odczulone (nawilżone wodą lub alkoholem lub inną cieczą, obniżając ich właściwości wybuchowe).
  • 4.2 – Materiały samozapalne, to takie które w zetknięciu z powietrzem zapalają się w ciągu 5 minut.
  • 4.3 – Materiały wytwarzające gazy zapalne w zetknięciu z wodą.
  • 5.1 – Materiały utleniające (materiały palne i niepalne, które wskutek wydzielania tlenu mogą się zapalić lub podtrzymać palenie innego materiału).
  • 5.2 – Nadtlenki organiczne.
  • 6.1 – Materiały trujące.
  • 6.2 – Materiały zakaźne.
  • 7 – Materiały promieniotwórcze.
  • 8 – Materiały żrące.
  • 9 – Różne materiały i przedmioty niebezpieczne, to materiały obejmujące inny rodzaj zagrożenia niż pozostałe np. akumulatory litowe, przedmioty ratownicze etc.

Podsumowanie

ADR to międzynarodowa umowa dotycząca przewozu materiałów i przedmiotów niebezpiecznych. Istnieje wiele różnych rodzajów materiałów w zależności od zagrożenia które niosą. Niezbędnym jest więc posiadanie przez kierowcę odpowiednich kwalifikacji, ze względu na to w Polsce kierowca musi mieć skończone 21 lat oraz ukończyć odpowiednie kursy z pozytywnym wynikiem egzaminu. Zaświadczenia wydaje marszałek województwa do 7 dni od przeprowadzenia egzaminu. Samochody przewożące materiały niebezpieczne powinny być odpowiednio oznakowane.

Zachęcamy również do przeczytania innych wpisów na naszym blogu.